Ceyms Kemeronu çoxdandır ki, "Dəmir Ceyms" adlandırırlar və bunun ağırlıq qaldırmaqla heç bir əlaqəsi yoxdur. O, bu ləqəbi öz xarakteri sayəsində qazanıb: sərt, inadkar və qorxulu dərəcədə məqsədyönlü. Kemeron "alınmaz" kəlməsini qəbul etməyən bir insandır. Əgər ona nəyinsə qeyri-mümkün olduğunu desələr, o, bunu şəxsi çağırış kimi qəbul edir. Çəkiliş meydançasında o, əlində kofe kresloda oturmur — buzlu suya dalır, alovun içinə girir, istənilən ekstremal şəraiti sevir. Fizika qanunları? İdeal kadrı çəkməyə mane olmadığı müddətcə o, fizika ilə hesablaşır.
Lent.az Ceyms Kemeronun filmlərinin çəkilişlərindən bəzi ən çılğın hekayələri təqdim edir.
"Terminator" (1984)
Bu gün gələcəyin qatil maşını rolunda Arnold Şvartseneqqerdən başqa birini təsəvvür etmək çətindir, lakin əvvəlcə hər şey tam fərqli ola bilərdi. Arnoldun insanı — Kayl Riz personajını canlandırması, Terminatorun isə O. Cey Simpson olması planlaşdırılırdı. Hər şey bir görüşdən sonra dəyişdi: Şvartseneqqer kiborqun necə olması barədə danışmağa başladı: soyuq, ləng, duyğusuz və artıq hərəkətsiz. O, personajı ssenaridə yazılandan daha yaxşı təsvir etdi. Kemeron dərhal anladı: ideal Terminator budur.
"Yad planetlilər" (Aliens, 1986)
Sıqurni Uiver Ripli roluna geri dönmək həvəsində deyildi. Onun başqa layihələri və çoxlu şübhələri var idi. Lakin Kemeron filmi onsuz təsəvvür etmirdi. O zaman rejissor hiyləgər və kifayət qədər cəsarətli bir addım atdı: müvafiq kanallar vasitəsilə ssenarini yenidən yazmağa və Riplini tamamilə çıxarmağa hazır olduğunu xəbər verdi. Əlbəttə ki, bu bir blöf idi. Lakin Hollivud şayiələr və intriqalar dünyasıdır, məlumat sürətlə Uiverə çatdı. Danışıqlar dərhal canlandı.
"Uçurum" (The Abyss, 1989)
Kemeronun karyerasında ən ağır çəkilişlər haqlı olaraq "Uçurum" filmi hesab olunur. Film nəhəng bir rezervuarda çəkilirdi və aktyor heyəti suyun altında saatlarla vaxt keçirirdi. Bu, sadəcə çəkiliş prosesi deyil, bir sağ qalmaq sınağı idi:
Ed Harris az qala boğulurdu və sonralar özünü rejissorun "təcrübə dovşanı" adlandırırdı. Kemeronun özü də rezervuarın dibində oksigensiz qaldı və müstəqil şəkildə səthə çıxmağa çalışarkən xeyli su uddu.
Buna baxmayaraq, "Uçurum" texnoloji sıçrayış oldu. Kompüter qrafikası ilə yaradılmış su məxluqu 1989-cu il üçün bir möcüzə kimi görünürdü. Bu, T-1000-ə və Hollivudun gələcək rəqəmsal sehrinə doğru atılan ilk addım idi.
"Həqiqi yalanlar" (True Lies, 1994)\
Burada çılğınlıq daha möhtəşəm xarakter aldı. Ceymi Li Körtisin personajının uçurum üzərində asılı qaldığı helikopter səhnəsi dublyorun işi deyil. Bu, həqiqətən o idi. Mürəkkəb loqistika, sığorta, uçuşlar — hamısı bir neçə saniyəlik kadr üçün. Kemeron isə, həmişəki kimi, aktrisadan az risk etməyərək kameranı özü idarə edirdi.
"Titanik" (1997)
"Cek o qapının üzərinə sığa bilərdimi?" mövzusundakı müzakirələr onilliklərlə davam etdi. Kemeronun cavabı qısadır: "Süjetə görə Cek ölməlidir — vəssalam!". Lakin bu arqument kifayət etmədi. Kemeron saatlarla soyuq suda qalaraq dekorativ taxta parçasının batmazlıq qabiliyyətini şəxsən sınaqdan keçirdi. O, dəqiq hesabladı: qapı yalnız bir nəfəri daşıya bilir. Cek ölməli idi. Bu, səhv deyil, mühəndis həllidir.
"Avatar"
Onilliklər keçsə də, Kemeron yumşalmayıb. "Avatar: Suyun yolu" (2022) üçün o, dalğaları və axınları olan əsl okeanı təqlid edən nəhəng bir rezervuar tikdi. Bu, sadəcə dekorasiya deyil, idarə olunan bir təbiət hadisəsi idi. Rejissorun prinsipi dəyişməz qalıb: "Dəmir Ceyms" kino çəkmir, o, kinonu yaşayır. Başqa cür sadəcə bacarmır.
Ceyms Kemeron film rejissor
